வீடு நிலம் விற்பனை–3

வீடு நிலம் விற்பனை–3

அசையாச் சொத்தின் அடுத்த குழப்பத்துக்குப் போவோம்:- ஒரு குளம் உள்ளது. அந்தக் குளத்தில் மீன்கள் வளர்கின்றன. அதில் மீன் பிடிக்கும் உரிமையை ஒருவர் குத்தகைக்கு வாங்கி உள்ளார். மீன் மட்டும்தான் வாங்கியவருக்குச் சொந்தம். குளம் இருக்கும் நிலமும், அதிலுள்ள நீரும், நிலத்துக்காரரான குத்தகைக்கு விட்டவருக்கே சொந்தம். “நான் உனக்கு மீன்களை மட்டும்தான் பிடித்துக் கொள்ள அனுமதித்தேன். எனவே நீரிலோ, நிலத்திலோ நீ இறங்கக்கூடாது” என்று சொன்னால் அது என்ன உரிமை? எனவேதான், இத்தகைய பலன்களை வாங்கியவர் (மீன் பிடிக்கும் பலன்கள்) அந்த நீரையும், நிலத்தையும் அனுபவிக்க வேண்டி உள்ளதால், “இந்த மீன் பிடிக்கும் உரிமையானது” அசையாச் சொத்து என்றே இந்த சட்டங்கள் கூறிவிட்டன. (மீன் அசைந்தாலும், மீன் பிடிக்கும் உரிமை அசையாது)! நதியில் படகுவிடும் உரிமையும் இதைப் போன்றே அசையாச் சொத்து உரிமையாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பழைய இந்துச் சட்டத்தில், மொத்தம் நான்குவிதமான சொத்துக்களைச் சொல்கிறது. 1) ஸ்தாவர சொத்துக்கள் (நிலம், வீடு போன்றவை), 2) அடிமைகள், 3) நிபந்தா என்னும் வழிவழிவந்த உரிமைகள் (கோயில்பூசாரி உரிமை போன்றவைகள்), 4) திரவியம் என்னும் நகைகள், பண்டபாத்திரங்கள், ஆடைஅலங்காரங்கள். (There were four kinds of properties, viz. 1) Sthavara (i.e. lands and things connected with lands, 2) Slaves, 3) Nibandha i.e. corrody, and 4) other valuables  called ‘drabya’ like jewellery, utensils, wearing apparel etc.) According to Macnaghten (மேகநாதனாக இருப்போரோ?) in his well-known Principles of Hindu Law, first published in the year 1829, property according to Hindu law was of four descriptions, real, personal, ancestral and acquired. He used the terms. இதன்படி பார்த்தால், இந்த நிபந்தா என்ற வகை உரிமையானது, அரசனிடமிருந்து, சேவைக்காக நிரந்தரமாக பெற்ற உரிமையாகும். Royal Grant என்ற உரிமையில் ஒரு கிராமமே “நிபந்தா” உரிமையாக கிடைத்திருக்கிறது. அதுதான் பின்னர் “இனாம்” அல்லது “மான்யம்” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. கோயில் நிர்வாகத்துக்காக ஒரு பிராமணருக்கு “நிபந்தா” முறையில் கொடுத்த கிராமத்தை “ஸ்ரோத்திரியம்” என்று பெயரிட்டு இன்றும் அழைக்கிறார்கள். (சென்னையில் சிலபகுதிகளில் இந்த வகையைச் சேர்ந்த கிராமம் Shrotriyam Village இன்றும் உள்ளது).

ஆக, ஒரு நிரந்தர உரிமையும் “அசையாச் சொத்து” என்றே வழங்கி வரப்பட்டுள்ளது. கோயில் பூசாரி உரிமை பரம்பரையாக வரும் என்றால் அது இந்த “நிபந்தா” உரிமையே! தர்மகர்த்தா உரிமையும் அப்படியே! பாரம்பரிய நிர்வாக உரிமையும் அசையாச் சொத்துரிமையே! அப்படியென்றால் இந்த உரிமையானது வாரிசு முறைப்படி தலைமுறைக்கு இருக்கும். இந்த உரிமையை விற்கவும் செய்யலாம். (அரசு வேலையை, சம்பளத்துக்குச் செய்யும் தனியார் வேலையை மட்டும் விற்க முடியாது; மற்ற வேலைகளில் உள்ள உரிமையை விற்பனை செய்யலாம்; அதனால்தான் கோயில்களில் உள்ள Shebait என்னும் கோயில் நிர்வாகி அல்லது கோயில் பூசாரி உரிமையை விற்கலாம் என்று சட்டம் சொல்கிறது.

**

Advertisements

வீடு நிலம் விற்பனை–2

வீடு நிலம் விற்பனை–2

அசையாச் சொத்தை விளக்கிச் சொல்லும் சட்டத்தில், இன்னொரு குழப்பமும் உள்ளது. நிலத்தில் உள்ள மரங்கள், அசையும் சொத்தா அல்லது அசையாச் சொத்தா? மேற்கண்ட விளக்கப்படி, “நிலத்தில் பதிந்துள்ள” எந்தப் பொருளும் அசையாச் சொத்தே என்று எடுத்துக் கொண்டாலும், பிரிட்டீஸார் நம்மை ஆண்ட காலத்தில் அவர்கள் கொடுத்துச் சென்ற சட்ட விளக்கத்தைத்தான் இன்னும் நாம் விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் மறந்துவிட முடியாது. அந்த விளக்கம் என்னவென்றால்:- பெரினியல் மரங்கள் என்று சொல்லும் பல ஆண்டுகள் மண்ணில் நீரை உறிஞ்சி குடித்து வானளாவி வளரும் மரங்கள் அசையாச் சொத்துத்தான். ஆனால் ஒரு வருடம், இரண்டு வருடம் மட்டும் வளர்ந்து உடனே பலன்கள் தரும் (அல்லது பழங்கள் தரும்) சிறு மரங்கள், செடிகள், பயிர்கள் (நெல்பயிர்கள் முதலியன) இவைகள் அசையாச் சொத்து இல்லையாம். அவைகள் அசையும் சொத்துக்கள்தானாம். எனவேதான் பயிர் வைத்த (நெற்பயிர்கள் வளர்ந்து அறுவடைக்கு இருக்கும்) நிலத்தை விற்பனை செய்தால், நிலம் மட்டுமே அதை வாங்கியவரைச் சேரும். அதன் பயிர்களும், நெற்கதிர்களும் விற்றவரையே சேரும் என்று ஒரு அடிப்படை சட்டமும் உள்ளது என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். இது இல்லாமல், தேக்கு மரம், வேப்பமரம், வளர்ந்து விட்டது. கருவேல மரம் வளர்ந்து விட்டது, இனி அவைகள் வளர வேண்டிய அவசியம் இல்லை. (மேலும் வளரவும் செய்யாது). இனி அதை வெட்டி எடுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். (இவைகள் விறக்குக்கு அல்லது மரவேலை செய்ய பயன்படும் மரங்கள்). இத்தகைய மரங்களை “விறகு மரங்கள்” அல்லது “வீட்டுவேலை மரங்கள்” என்ற உபயோகத்தை வைத்து பெயர் இடுகிறார்கள். இந்த மரங்கள் “வளர்ந்து முடிந்து” விட்டதால், இனி அது நிற்கும் மண்ணில் உள்ள நீரை உறிஞ்சாது. எனவே அவைகள் “மரங்கள் அல்ல” என்கிறது சட்டம். எனவே இதை Standing Timber “சும்மா நிற்கும் மரங்கள்” எனலாம். (பலன் கொடுக்காமல் சும்மா நிற்கும் மரங்கள்). இந்த “நிற்கும் டிம்பர்கள்” நிலத்துடன் சேர்ந்த அசையாச் சொத்து இல்லை. அவைகள் அசையும் சொத்துக்களே. எனவே நிலத்தை விற்றவரே அந்த மரங்களை வெட்டி எடுத்துக் கொள்ளலாம். நிலத்தை விற்ற பின்னரும், அவர் வெட்டி எடுத்துக் கொள்ளும்வரை விற்றவருக்கே அவைகள் சொந்தம். எனவே நிலத்தை வாங்கியவர் அதைக் கேட்டு மல்லுக்கு நிற்கக் கூடாது.

தென்னிந்தியாவில், பனைமரங்கள் அதிகம் உள்ளன. தென்னை மரங்களும் அதிகம் உள்ளன. அதன் கதை என்ன? பனை மரங்களில் ஆண் பனை, பெண் பனை என மனிதர்களைப் போலவே இரண்டு பாலினம் உண்டு. ஆண் பனையானது மகரந்த குச்சி மட்டுமே விடும். பெண் பனைதான் நுங்கு, பனங்காய், விளைவிக்கும். பதனி என்னும் சுவைநீரும் இந்த பெண் பனையில் தான் இறக்குவர். பெண் பனைகள் மிக அதிகம். ஆண் பனை ஒன்று அல்லது இரண்டு என்ற அளவிலேயே இருக்கும். பனை மரங்களும் காலகாலம் வாழும் பெரினியல் மரங்களே! எனவே அவை அசையாச் சொத்துதானே என்றாலும், காய்க்கும் மரங்களே அசையாச் சொத்து என்று ஒரு சட்ட விளக்கமும் உள்ளது. அதன்படி பார்த்தால், பெண் பனைமரங்கள் அசையாச் சொத்துக்கள்; ஆனால் ஆண் பனை மரங்கள் அசையும் சொத்து; ஏனென்றால் அவை “நிற்கும் டிம்பர்” என்ற விளக்கத்துக்குள் வந்துவிடுகிறது. மாமரத்தில் அப்படி ஆண், பெண் வித்தியாசம் இல்லை என்பதையும் கவனித்துக் கொள்ளவேண்டும். ஆண், பெண் வேறுபாடு உள்ள மரங்களில், ஆண் மரங்கள் அசையும் சொத்தாகும். பெண்மரங்கள் மட்டுமே அசையாச் சொத்துக்களாகும். அதாவது பலன் கொடுக்கும் மரங்கள் மட்டுமே அசையாச் சொத்துக்கள் என்றும் புரிந்து கொள்ளலாம்.

**

வீடு நிலம் விற்பனை–1

வீடு நிலம் விற்பனை–1

சொத்துக்கள் இரண்டு வகை. ஒன்று அசையும் சொத்து-Movable property; மற்றது அசையாச் சொத்து-Immovable property; அசையும் சொத்துக்கள் என்பன, நகைகள், வண்டி வாகனங்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருள்கள், ஆடு,மாடுகள், பணம், பணம் பெரும் உரிமையுள்ள பேப்பர்கள் இவைகள் அசையும் சொத்துக்கள் என புரிந்து கொள்ளலாம். அசையும் சொத்தை விற்பதற்கு சட்ட சிரமம் ஒன்றும் இல்லை. அந்த அசையும் பொருளை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டால் போதும். விற்றவர் பணம் வாங்கிக் கொண்டால் போதும். விற்பனை முடிந்து விட்டது. சில நேரங்களில், பணம் கொடுத்ததற்கும், அசையும் பொருளை விற்றதாகவும், அதை பெற்றுக் கொண்டதாகவும், ஒரு ரசீது எழுதிக் கொண்டால் போதும். அதுகூட, பத்திரப்பேப்பரில் எழுதிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம்கூட இல்லை. இது சட்டம். (ஆனால், நாட்டில் ‘நல்லவர்கள்(!)’ நடமாட்டம் அதிகமாக உள்ளதால் அதை ஒரு பேப்பரில் எழுதிக் கொள்வது நல்லது).

ஆனால் அசையாச் சொத்துக்களான, வீடு, மனை, நிலம், ப்ளாட் என்னும் அடுக்குமாடிக் கட்டிடம் போன்ற சொத்துக்களை விற்பனை செய்வதற்கு மட்டும் பல சட்டங்கள் உள்ளன. இவ்வளவு சட்டங்களையும் தெரிந்துதான், சொத்தை விற்க வேண்டும், அல்லது வாங்க வேண்டும்.

அசையாச் சொத்து என்ன என்பதை, The Transfer of Property Act 1882 சொத்து விற்பனைச்சட்டம் 1882லும், The Indian Stamp Act 1899- இந்திய முத்திரைச் சட்டத்திலும் (இந்தியன் ஸ்டாம்பு சட்டத்திலும்), The Indian Registration Act 1908 இந்தியன் (பத்திரப்) பதிவுச் சட்டத்திலும், The General Clauses Act 1897 பொதுவிளக்கச் சட்டத்திலும்(?) (மொழிபெயர்ப்பு சரியில்லையோ?) ஆகிய சட்டங்களில் தெளிவுபடுத்தப் பட்டுள்ளது. இந்த சட்டங்களின்படி, “நிலங்கள், அதாவது மண்தரை, அந்த நிலங்களின்மீது மண்ணில் பதித்து கட்டியுள்ள கட்டிடங்கள் இவைகளை அசையாச் சொத்து என்று சொல்கிறது அந்தச் சட்டங்கள்; மேலும், நிலங்களில், நிரந்தர பலன் தருவதற்காக பதிக்கப்பட்டுள்ள மோட்டார்கள், மிஷின்கள், இவைகளும் அசையாச் சொத்தே” என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது பூமியில், ஆழத்தில் பதித்து (ஒரு அடி அல்லது இரண்டு அடி ஆழத்துக்கு பதித்திருந்தாலே போதும்) அது நிரந்தரமாக வேலை செய்யும்படி அமைக்கப்பட்ட மிஷின்கள், தண்ணீர் மோட்டர்கள், மில்கள், ஆலைகள், ஜெனரேட்டர்கள், கிணறு, கிணற்றின் உள்கட்டுமானம், அதில் இனைத்துள்ள மோட்டார், பம்புகள், மின்இனைப்புகள், இவைகள், “பிரித்து எடுத்துக் கொண்டு செல்லும் பல பாகங்களைக் கொண்டதாக இருந்தாலும்” அவைகளும் நிலம், வீடு போன்றே அசையாச் சொத்துக்கள் என்று அந்தச் சட்டங்கள் சொல்கிறது. அப்படியானால், வீட்டில் உள்ள ஏசி மிஷின் அசையாச் சொத்தா? ஆம், இந்த சட்டங்களின்படி அசையாச் சொத்துதான். எனவே சொத்தை விற்பவர், அதை கழற்றிக் கொண்டு செல்வேன் என்று முன்னரே தெரிவித்து விட வேண்டும். இல்லை என்றால் வில்லங்கம்தான்!

அசையாச் சொத்தை விளக்கிச் சொல்லும் சட்டத்தில், இன்னொரு குழப்பமும் உள்ளது.

**

The Power of Minor’s Guardian

Sec.12 of the Hindu Minority and Guardianship Act 1956

Sec.12 Guardian Not to be appointed for minor’s undivided interest in Joint Family Property:-

“Where a minor has a undivided interest in joint family property and the property is under the management of an adult member of the family, no guardian shall be appointed for the minor in respect of such interest.

(Provided that nothing in this section shall be deemed to effect the jurisdiction of a High Court (the Chartered HCs* only) to appoint a guardian in respect of such interest.)

(Chartered HCs* – Govindappa v. Dodda Thayappa AIR 1968 Mys 178)

Govindappa and others v. Doddathayappa and others, AIR 1968 Mys. 178

These cases which are referred by Narayana Pai J. to a Bench of two Judges, pose the question whether this Court has the power to appoint a guardian for a minor in respect of his undivided interest in Hindu joint family property in the area of the former State of Mysore, which, is under the management of an adult member of the family.  Section 12 of the Hindu Minority and Guardianship Act, 1956 (Central Act 32 of 1956) forbids such appointment save in the exercise of jurisdiction to which the proviso to is refers.

Kalagate, J.

(19) The reference to the jurisdiction exercised in England, as pointed out by Sir John Beaumont C. J. in re: Ratanji Ramaji AIR 1941 Bom 397 was “to show that the jurisdiction which was intended to confer on the Supreme Court, was jurisdiction to exercise powers of the Crown as parensapatriao, those powers being exercised in England at first by the Lord Chancellor, afterwards by the Court of Chancery, and at the present time, by the Judges of the Chancery Division, “Clause 37 thus conferred similar powers on the Supreme Court, and if that is so, the chartered High Courts at Calcutta, Madras and Bombay inherited these powers which were being exercised by the Supreme Court, by virtue of the Letters patent or Charter of the years 1862 and 1865, and the power possessed by those chartered high Courts was being exercised apart from the Guardians and Wards Act of 1890, in appointing guardians of the minors’ undivided interest in a joint Hindu family property. (Vide AIR 1941 Bom 397, AIR 1949 Mad 260, ILR 50 Cal 141 = (AIR 192 Cal 409), ILR 59 Cal 570=(AIR 1932 Cal 502) and AIR 1928 All 709).Although the High Court of Allahabad states that it had jurisdiction by virtue of clause 12 of the Letters patent in respect of the person and property of minors, it refused to exercise that jurisdiction in that particular case on the ground of inexpediency and want of precedent. It is this power which was possessed by the chartered High Courts that has been saved by section 3 of the Act of 1890.

(21) Thus it is clear from a survey of the relevant clauses in the Letters Patent and the decisions that the chartered High Courts possessed the power and authority with respect to the persons and estates of infants, and in exercise of that power and authority, the High Courts in Calcutta, Madras and Bombay were appointing a guardian of the undivided interest of a minor in a joint Hindu family property, and it is that power which is saved by Section 3 of the Act of 1890.

**

Public Road

Public Road:

Dedication of the highway to the public:

The Supreme Court held that inference regarding dedication can be arrived at on the basis of long user by public. The dedication is only for the purpose of the public to pass and re-pass on the road, and the owner of the soil in general remains with the occupier of it.

“Subject to the right of the public to pass and repass on the highway, the owner of the soil in general remains the occupier of it; and as such may maintain trespass, against any member of the public who acts in excess of his right.” (Pratt and Mckenzie Law of Highways, 20th Edn. at p.4)

Presumption: “The fact that a way has been used by the public so long and in such a manner that the owner of the land, whoever he was, must have been aware that the public believed that the way had been dedicated, and has taken no steps to disabuse them of that belief, is evidence (but not conclusive evidence) from which a  Court or Jury may infer a dedication by the owner.” (Halsbury’s Laws of England, 3rd Edn, Vol.19, at p.49, rules of presumption and proof of dedication).

The Division Bench of the Madras High Court in Sri Kalugachalamurthi Swami v. Panchayat Board, 1962 (II) MLJ 372 – held that –

“The owner of the property can create a highway enabling the general public to pass and repass over the property by a gift or dedication to that effect. A valid dedication can however be established only by proof of a clear intention on the part of the owner to dedicate the land. In the absence of any proof of “animus dedicandi” on the part of the owner or proof of dedication will fail. The law does not require a express dedication by way of a grant and it is open to presume and intention of the owner to dedicate by long open user of rights of way by public. It is a probable inference from facts proved and in a particular case it is for the Judge of fact to determine whether on the evidence adduced it can be reasonably drawn.”

“Public Road” is defined under Sec.2(28) of the Tamil Nadu Panchayat Act, 1958 which reads as –

“Public road means any street, road, square, Court, alley, passage, cart-track, foot-path, or riding-path, over which the public have a right of way, whether a thoroughfare or not, and includes—

  • The roadway over any public bridge or causeway;
  • The footway attached to any such road, public bridge or causeway;
  • The drains attached to any such land, public bridge or causeway, and the land, whether covered or not by any pavement, veranda, or other structure, which lies on either side of the roadway up to the boundaries of the adjacent property whether that property is private property or property belonging to the State or Central Govt.

If the public have right to use the road, even though it is a private property, it should be construed as a public road under the Tamil Nadu Panchayat Act, 1953.

**

Divorce Settlement

Divorce

கணவன் மனைவி என்ற உறவை எந்த வார்த்தைகளாலும் அளந்துவிட முடியாது. ஒருமுறை திருமண உறவை ஏற்படுத்திவிட்டால், அவர்கள் சாகும்வரை அது மாறாது. இறப்புக்குப்பின்னும் அது தொடரும் என்பதே மேற்கத்திய கலாச்சாரம். அதையே தான் ஆசிய, குறிப்பாக இந்திய கலாச்சாரமும் பின்பற்றுகிறது. ஒரு சில சிறு நிலப்பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே, அவர்களின் விரும்பம்போல ஆண்-பெண் உறவில் இருக்கின்றனர். மற்றபடி உலகளாவிய மக்கள் வாழ்க்கையில், கணவன்-மனைவி உறவுமுறை என்பது ஒரு ஆத்மார்த்தமான உறவாகவே கருதி வந்துள்ளனர்.

இப்போது அந்த உறவில், உறவுப் பாலங்கள் சரியாக அமையாததால், அல்லது ஏற்படுத்திக் கொள்ளாததால், அத்தகைய ஆத்மார்த்த பந்தத்தை நம்பாததால், இந்த உறவுகளில் பெரும்பாலும் விரிசல் ஏற்பட்டு விடுகிறது.

டைவர்ஸ் என்பது இப்போது அதிகமாகி விட்டது. ஒத்தையடிப் பாதையாக சட்டங்கள் இருந்தபோது, ஒருசிலர் அதைத் தேடிப் போனார்கள். அது மண் ரோடாகி, தார் ரோடாகி, இப்போது 6வழி தேசிய சாலையாக ஆக்கி விட்டது டைவர்ஸ் சட்டங்கள். நிறைய சட்டங்கள் உள்ளதே தவிர, அங்கு தீர்வுகளைக் கொடுக்க திணற வேண்டி இருக்கிறது.

சேர்ந்து வாழ்வதற்கு காரணங்கள் தேவையில்லை; பிரிய வேண்டும் என்றால், பிரிவதற்குறிய காரணங்களைச் சொல்ல வேண்டும் அந்தக் கோர்ட்டுக்கு. அதில் குறிப்பிட்டுள்ள காரணங்களை தேடிப்பிடித்து அதையும் ஊதிப் பெரிதாக்க வேண்டும். குறை கூறித்தான் பிரிவைப் பெற வேண்டும். இருவரும் சமாதானமாக பிரிய நினைத்தால், அதற்கு ஆறு மாதம் காத்திருக்க வேண்டும். பிரிவுத் துயரை அனுபவித்துவிட்டோம். இருந்தாலும் பிரிகிறோம் என்று கோர்ட்டுக்கு சொல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் சமாதானமாக கொடுக்கும் டைவர்ஸ் கிடைக்கும்.

ஒப்பாத வாழ்கையைப் பிரித்துக் கொள்வதில், அல்லது பிரிந்து கொள்வதில் தப்பில்லை; அந்த ஒப்பாத வாழ்க்கையின் காலத்தில் ஏற்படுத்தி உறவுகளையும், பொருள்களையும் பிரிப்பதிலும், பிரிவதிலும் சிக்கல்களும் சிரமங்களும் அந்த ஆத்மாரத்த உறவையே, அல்லது அதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் நினைகளையே சிதைத்து சின்னா பின்னப் படுத்தி விடுகிறது.

இந்திய சட்டம், இன்னும், மனைவிக்கு ஜீவனாம்சம் கொடுத்து விரட்டும் நிலையிலேயே உள்ளது. அதை விட்டு மேம்படுத்தப்படவில்லை. மனைவி என்பவள் வாழ வந்தவள். எனக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும், அவளுக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும், நான் அவளை வெளியே அனுப்பிவிட முடியும். அதற்குறிய நஷ்டத்தைக் கொடுத்தால் போதும் என்று நினைக்கும்படி சட்டங்கள் உள்ளன. பிரியும் காலத்தில், அவளின் வாழ்க்கைக்கு தேவையான பணத்தை மொத்தமாகக் கொடுத்து விட்டால் போதும். அவர்களுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளையும் இவ்வாறே பணம் கொடுத்த பிரித்து விடலாம். எல்லோராலும் தனித்து இயங்க முடியும். ஆனால் தனித்து வாழ முடியாது. உறவுப் பாலங்களே வாழ்க்கையை இயங்க வைக்கின்றன. அதையும் இனிமையுடன் இயங்க வைக்கின்றன.

ஆணும் பெண்ணும் திருமணம் செய்து கொள்வார்களாம். கணவன் மனைவியாக வாழ்வார்களாம். குழந்தைகளையும் பெற்றுக் கொள்வார்களாம். வீடு, நில புலன்களையும் சிலர் வாங்குவார்களாம். பணக்காரர்களும் சிலர் ஆவார்களாம். ஆனால், பிரிவு என்று வந்துவிட்ட பின்னர், பிரியும் மனைவிக்கு நஷ்டஈடுதான் தீர்வாம். இது இந்திய சட்டங்களின் இன்றைய நிலை.

இதை இங்கிலாந்து கோர்ட் 2000த்திலேயே, வேறு ஒரு கோணத்தில் அணுகி உள்ளது. அதை தீர்ப்பாகவும் கொடுத்துள்ளது. அதை ஒட்டியே இந்திய கோர்ட்டுகளும் அப்படியான சட்டங்களை ஏற்படுத்த தயாராகி விட்டது.

இங்கிலாந்து வழக்கு; White v. White.

இதில், Lord Nicholls பேசுகிறார்…..

“My Lords, Divorce creates many problems. One question always arises. It concerns how the property of the husband and wife should be divided and whether one of them should continue to support the other. Stated in the most general terms, the answer is obvious. Everyone would accept that the outcome on these matters, whether by agreement or court order, should be fair. More realistically, the outcome ought to be as fair as is possible in all the circumstances. But everyone’s life is different. Features which are important when assessing fairness differ in each case. And, sometimes, different minds can reach different conclusions on what fairness requires. Then fairness, like beauty, lies in the eye of the beholder.” . . .. . .. .

இந்த இங்கிலாந்து வழக்கின் விஷயம் இதுதான். . .. .

ஒரு விவசாயக் குடும்பத்துப் பெண்ணும், விவசாய குடும்பத்து பையனும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். திருமணத்துக்கு முன்பே அந்தப் பெண் விவசாய வேலைதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திறமையான பெண். திருமணத்துக்குப்பின் இவரும் சேர்ந்து விவசாயம் பார்க்கிறார்கள். இறைவன் அவர்களுக்கு சொத்தை அதிகமாக்கி விட்டான். வருடாவருடம் அளவுக்குமீறி வருமானம். ஏராளமான நிலங்களை வாங்கி விட்டார்கள். அங்கு பண்ணை போலவே ஒரே லாட்டாகவே நிலங்கள் இருக்குமாம். பக்கத்துப் பண்ணையையே வாங்கி விட்டார்கள். இவர்கள் நன்றாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, இறைவன் இவர்களை விட்டுவிட்டு வேறு ஊருக்குப் ஓடிப் போய்விட்டான் போல! இருவருக்கும் மனவேறுபாடு. சண்டை. பெரிதாகிவிட்டது. கணவன் கோர்ட்டில் டைவர்ஸ் மனு போட்டு விட்டான். கீழ்கோர்ட்டில் டைவர்ஸ் உத்தரவு ஆகி விட்டது. அவன் மனைவிக்கு 8 லட்சம் பவுண்ட் வாழ்க்கை ஜீவனத்துக்கு கொடுத்து விடவேண்டும் என்று உத்தரவு. மனைவிக்கு கோபம். “எனக்குப் பணம் தேவையில்லை; அதை நான் உழைத்துச் சம்பாதித்துக் கொள்வேன்; இதுவரை என் கணவனுடன் சேர்ந்து நானும் உழைத்து, ஒரு பார்ட்னரைப் போல உழைத்து சேர்த்த சொத்தை என் கணவன் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு ஓடிவிட அனுமதிக்க மாட்டேன். அந்த சொத்தில் என் உழைப்பில் பாதி உள்ளது. எனவே சொத்தில் பாதி எனக்கு நியாயப்படி சேர வேண்டும்; அதை கொடுத்தால், டைவர்ஸ் கொடுக்கலாம்” என்று வாதம் செய்கிறாள். கீழ்கோர்ட் 8 லட்சம் பவுண்ட் ஜீவனாம்சம் போதும் என்று தீர்ப்பை எழுதிவிட்டது.

பிடிக்காத தீர்ப்பை எதிர்த்து மனைவி (அவள் பெயர் பமீலா ஒயிட்) அப்பீல் செய்கிறாள்.

1961ல் இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். அப்போது பமீலாவுக்கு 26 வயது. அவள் கணவன் மார்ட்டின் ஒயிட்க்கு 24 வயதுதான். இவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் மூன்று குழந்தைகள் உள்ளனர். மூத்தமகள் ஒரு விமான விபத்தில் 1992ல் இறந்து விட்டாள். மற்ற இரு பிள்ளைகளின் பெயர் பிலிப், ஹிலாரி. 1994ல் கணவன் மனைவியின் பிரிவு ஏற்படுகிறது. (33 வருட வாழ்க்கைக்குப்பின்). இவர்கள் சேர்ந்து வாங்கிய ஒரு பண்ணையே சுமார் 300 ஏக்கர் நிலப்பரப்பு. இப்படி பல சொத்துக்கள் உள்ளன. கோர்ட்டில் கணவன் சொல்கிறான், “நான் கொடுக்கும் பணத்தை வைத்து அவள் வேறு பண்ணையை வாங்கி விவசாயம் பார்த்துக் கொள்ளட்டும்; இந்த பண்ணைகள் என்னிடமே வைத்துக் கொள்வேன்; அதற்குறிய விடுதலைப்பத்திரத்தில் கையெழுத்துப் போட்டுத் தந்து விடட்டும்” என்பது அவன் வாதம்.

ஆனால் நீதிபதி, Holman J-யின் வார்த்தைகள் வேறாக உள்ளது அது………

“Neither party had any earning capacity outside farming. Mrs. White’s wish to have enough money to enable to buy a farm of her own was not a reasonable requirement. It was unwise and unjustifiable to break up the existing, established farming enterprise so that she could embark, much more speculatively, on another. Her housing and financial needs were a farmhouse type of home, with stabling and 25 acres of land for her horses, costing L425,000. She needed a net annual spendable income of L40,000. ……..

அந்த அப்பீலில் 8லட்சம் பவுண்டிலிருந்து 1.5 மில்லியன் பவுண்டாக உயர்த்தி கொடுத்தார்கள். அதையும் அந்தப் பெண் ஏற்கவில்லை. பணம் தேவையில்லை; பங்குதான் வேண்டும் என்பது அவள் நியாயம்.

அதற்கு மேல் அப்பீல் கோர்ட்டான “லார்டு கோர்ட்டுக்கு” அப்பீல் செய்கிறாள்.

“The statutory jurisdiction provides for all applications for ancillary financial relief, from the poverty stricken to the multi-millionaire. But there is one principle of universal application which can be stated with confidence. In seeking to achieve a fair outcome, there is no place for discrimination between husband and wife and their respective roles. Typically, a husband and wife share the activities of earning money, running their home and caring for their children. Traditionally, the husband earned the money, and the wife looked after the home and the children. This traditional division of labour is no longer the order of the day. Frequently both parents work. Sometimes it is the wife who is the money-earner, and the husband runs the home and cares for the children during the day.”

இருவரும் உழைத்திருக்கிறார்கள். வீட்டில் இருக்கும் மனைவி கூட வீட்டை நிர்வாகம் செய்து வருகிறாள். அதுவும் ஒரு வேலையைப் போலத்தானே என்று கோர்ட் கேள்வியும் எழுப்பி உள்ளது.

எனவே மொத்த சொத்தில் மனைவிக்கு பாதிப் பங்கை பிரித்து கொடுத்துவிடுவதுதான் நியாயம் என்று தீர்ப்பை கொடுத்து விட்டது.

இப்போது இந்தியாவிலும் இப்படியான ஒரு சட்ட திருத்தத்தை மத்திய அரசு செய்து வைத்துள்ளது. இன்னும் நடைமுறைக்கு கொண்டுவரவில்லை. வரவேற்போம்.

**

Certiorari

The limits of the jurisdiction of High Courts in issuing a writ of certiorari:

The Supreme Court observed that —

“The question about the limits of the jurisdiction of High Courts in issuing a writ of certiorari under Art.226 has been frequently considered by this court and the true legal position in that behalf is no longer in doubt.

A writ of certiorari can be issued for correcting errors of jurisdiction committed by inferior courts or tribunals; these are cases where orders are passed by inferior courts or tribunals without jurisdiction; or is in excess of it, or as a result of failure to exercise jurisdiction.

A writ can similarly be issued where in exercise of jurisdiction conferred on it, the Court or Tribunal acts illegally or improperly, as for instance, it decides a question without giving an opportunity to be heard to the party affected by the order; or where the procedure adopted in dealing with the dispute is opposed to principles of natural justice. There is, however, no doubt that the jurisdiction to issue a writ of certiorari is a supervisory jurisdiction and the Court exercising it is not entitled to act as an appellate Court. This limitation necessarily means that the findings of fact reached by the inferior Court or Tribunal as a result of the appreciation of evidence cannot be reopened or questioned in writ proceedings.

An error of law which is apparent on the fact of the record can be corrected by a writ, but not an error of fact, however grave it may appear to be. In regard to a finding of fact recorded by the Tribunal, a writ of certiorari can be issued if it is shown that in admissible and material evidence, or had erroneously admitted inadmissible evidence which has influenced the impugned finding.

Similarly, if a finding of fact is based on no evidence that would be regarded as an error of law which can be corrected by a writ of certiorari. In dealing with this category of cases, however, we must always bear in mind that a finding of fact recorded by the Tribunal cannot be challenged in proceedings for a writ of certiorari on the ground that the relevant and material evidence adduced before the Tribunal was insufficient or in adequate to sustain the impugned findings. The adequacy or sufficiency of evidence led on a point and the interference of fact to be drawn from the said finding are within the exclusive jurisdiction of the Tribunal, and the said points cannot be against before a writ Court. It is within the limits that the jurisdiction conferred on the High Courts under Art.226 to issue a writ of certiorari can be legitimately exercised.

It is, of course, not easy to define or adequately describe what an error of law apparent on the face of the record means. What can be corrected by a writ has to be an error of law; but it must be such an error of law as can be regarded as one which is apparent on the face of the record. Where it is manifest or clear that the conclusion of law recorded by an inferior Court or Tribunal is based on an obvious misinterpretation of the relevant statutory provision, or sometimes in ignorance of it, or may be, even in disregard of it, or is expressly founded on reasons which are wrong in law, the said conclusion can be corrected by a writ of certiorari.

In all these cases, the impugned conclusion should be so plainly inconsistent with the relevant statutory provision that no difficulty is experienced by the High Court in holding that the said error of law is apparent on the face of record.

It may also be that in some cases, the impugned error of law may not be obvious or patent on the fact of the record as such and the Court may need an argument to discover the said error; but there can be no doubt that what can be corrected by a writ of certiorari is an error of law and the said error must, on the whole, be of such a character as would satisfy the provision reasonably capable of two constructions and one construction has been adopted by the inferior Court or Tribunal, its conclusion may not necessarily or always be open to correction by a writ of certiorari. In our opinion, it is neither possible nor desirable to attempt either to define or to describe adequately all cases of errors which can be appropriately described as errors of law apparent on the fact of the record. Whether or not an impugned error is an error of law and an error of law which is apparent on the face of the record, must always depend upon the facts and circumstances of each case and upon the nature and scope of the legal provision which is alleged to have been misconstrued or contravened.”

(Excerpts from the case reported in Syed Yakoob v. Radhakrishnan, AIR 1964 SC 477)

Estate Abolition Act 1948

The Madras Estates (Abolition and Conversion into Ryotwari) Act (XXVI of 1948) was passed with the avowed and declared object of abolishing the permanently settled estates and for the introduction of ryotwari tenure in those areas. Under the ryotwari system all arable lands, whether cultivated or waste, are divided into blocks and granted to individuals acting on their own account without a middleman. The State, however, does not grant any title-deed to the ryot but it only grants a ryotwari patta, which has not been understood to be any conferment of title but only as indicating a certain fiscal arrangement between the Government and the individual concerned. The terms of the engagement are the payment to the Government by the pattadar of a tax which is fixed on the basis of a periodical settlement. In addition, the ryot would be bound to pay the Government a tax for the water supplied by the Government for the irrigation of the land covered by the patta. The obligation of the Government is to supply necessary and sufficient water for the accustomed requirements of the ryotwari pattadar and subject to that, the sovereign and paramount right of the Government to distribute water is absolute. A ryotwari proprietor has no right to prescribe the source from which the water should be supplied, though he could insist on the existing arrangements continuing till the Government provides an equally efficient supply. The underlying idea of that system is that the irrigation sources belong to the Government, the ryotwari pattadar being only the holder of the land and his right being only to obtain the accustomed supply of water with no specific right in regard to the source from which such water is supplied. It is, therefore, not possible to conceive of the grant of a ryotwari patta with regard to a tank in an ordinary Government village.

As the object of the Abolition Act is to convert the zamindari estate into a ryotwari tenure eliminating the middlemen, namely, the zamindars, the provisions therein should be understood in relation to that purpose. Broadly stated, the effect of the statute is: On notification of the estate under the Act, the entire estate (including all communal lands and porambokes, other non-ryoti lands, waste land, pasture land, lanka land, forest lands, etc., rivers and streams, tanks and irrigation works, fisheries and various other rights) would stand transferred to the Government and vest in them free of all encumbrances, and the Madras Revenue Recovery Act, the Madras Irrigation Cess Act, and all other enactments applicable to the ryotwari areas be applicable to the erstwhile estate. The result of the notification would be to vest the entire estate in the Government and the proprietor would be entitled only to a compensation.

Provision is, therefore, made under the Act for the notification and taking over the estate, appointment of Settlement Officers and Tribunals, the grant of pattas, adjudication of disputes and compensation to be paid to the proprietor for expropriation of his land.

Section 11 specifies the land in which the ryot would be entitled to a ryotwari patta.

Section 12 specifies the lands in the zamindari estate in which the landholder would be entitled to a patta.

Section 13 concerns itself with the lands in an inam estate, while Section 14 with under-tenure estate.

As regards the grant of a ryotwari patta in regard to private lands the relevant portion of Section 12 is this:

In the case of a zamindari estate, the land-holder shall with effect on and from the notified date, be entitled to a ryotwari patta in respect of (a) all lands (including lanka lands) which, immediately before the notified date, (i) belonged to him as private land within the meaning of Section 3, Clause (10)(a) of the Estates Land Act, or (ii) stood recorded as his private land in a record prepared under the provision of Chapter XI or Chapter XII of the said Act, not having been subsequently converted into ryoti land….

(Excerpts from the judgment of K.S. Lakshmipathy Nayakar vs The State Of Madras reported in (1959) 2 MLJ 254)

Madras Estate Land Act 1908

Madras Estate Land Act 1908 (Act I of 1908)

“private land” means —

Section 3(10) of the Madras Estates Land Act (I of 1908) defines “private land” as: —

“– in the case of an estate within the meaning of Sub-clauses (a), (b), (c) or (e) of Clause (2) means the domain or home-farm land of the landholder by whatever designation known, such a kambattam, khas, sir or pannai and includes all land which is proved to have been cultivated as private land by the landholder himself, by his own servants or by hired labour, with his own or hired stocks, for a continuous period of twelve years immediately before the commencement of this Act….”

‘Ryoti land ‘ means —

Section 3(16) of the Madras Estates Land Act (I of 1908) defines ‘ryoti land’ thus:–

‘Ryoti land ‘ means cultivable land in an estate other than private land but does not include

(a) beds and bunds of tanks and of supply, drainage surplus or irrigation channel;

(b) threshing floor, cattle-stands, village sites, and other lands situated in any estate which are set apart for the common use of the villagers; and

(c) lands granted on service tenure either free of rent or on favourable rates of rent if granted before the passing of this Act or free of rent if granted after that date, so long as the service tenure subsists.

From the above definition of ryoti land the beds and bunds of tanks would not form part of a ryoti land. That would not necessarily mean that they would form part of the private land.

“Tank” and “Tank Bed”

Neither the word ‘tank’ nor the words ‘tank bed’ are defined either under the Madras Estates Land Act (I of 1908) or under the Abolition Act. In ordinary parlance a tank may denote any depression storing water varying in size from a pond to a lake. Ordinarily a tank is closed by an embankment on all sides consisting of earth or masonry or both. In an estate the tank bed is not communal poromboke. The property in the tank bed situate within the ambit of the estate would naturally vest in the proprietor. But his rights would be restricted in a tank which is a source of irrigation for the lands in the estate. Such a tank should be preserved as such, and the landholder would have no power to destroy the same but would on the contrary be bound to maintain and repair it. The right of the ryots in regard to such tanks would be in the nature of easements, but not a proprietary one.

(Excerpts from the judgment of K.S. Lakshmipathy Nayakar vs The State Of Madras reported in (1959) 2 MLJ 254)

கருவில் வளரும் குழந்தை, பிறந்த குழந்தையா?

ஒருவரின் வயதை கணக்கிடுவதற்கு அவரின் பிறந்த தேதியை மட்டுமே கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். அதுவும் அவர் பிறந்த நாளின் முன் நள்ளிரவு 12 மணியிலிருந்து கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது மாலை 6 மணிக்கு பிறந்திருந்தாலும், இரவு 11 மணிக்கு பிறந்திருந்தாலும், பிறந்த நாள் கணக்கை எடுத்துக் கொள்ள, அவன் பிறந்த நாளின் முன்னிரவு 12 மணியை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமாம். அந்தக் கணக்கின்படி பார்த்தால், ஒருவர் அவரின் பிறந்தநாள் கொண்டாடும் போது, அந்த வயது முடிந்து, “ஒரு நாள்” அதிகமாக ஆகிவிட்ட பின்னரே பிறந்தநாள் கொண்டாடுவதாக கோர்ட்டுகள் பல தீர்ப்புகளில் சொல்லி உள்ளன.

மேலும், ஒருவரின் வயதைக் கணக்கிட, அவர் பிறந்த தேதியை கணக்கில் கொள்ள வேண்டுமே அன்றி, அவர், அவரின் தாயின் வயிற்றில் (கருவில்) வாழ்ந்த காலத்தை கணக்கில் கொள்ளக் கூடாதாம்.

ஆனாலும், இந்து மதக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு இந்து குழந்தையானது, அவரின் தாயாரின் வயிற்றில் கருவாக வளரும்போதே “இந்த உலகுக்கு” வந்துவிட்டதாக கூறுகிறது. அதாவது அவர் உயிருடன் இந்த உலகில் வாழ்வதைப் போன்றே கணக்கில் கொள்ள வேண்டுமாம். பழைய இந்து சட்டத்தின்படி, சொத்துக்கள் அனைந்தும் பூர்வீகச் சொத்துக்களாகவே இருந்து வந்தன. அதன்படி, ஒருவருக்கு மகன் ஒருவன் பிறந்தால் அவனும் அந்த தகப்பன் சொத்தில் ஒரு பங்கை பெறுவான். (தகப்பனும், அவர் மகனும் பார்டனர்கள் ஆகிவிடுவர்). அதேபோல, அந்த மகனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தால், (அதாவது சொத்தை வைத்திருப்பருக்கு பேரன் பிறந்தால்) அந்த பேரனும் ஒரு பார்டனர் போல உரிமையாளர் ஆகிவிடுவான். இதை கோபார்சனி சொத்து முறை என்று கூறிக் கொண்டனர். இவைகளில் பெருத்த மாற்றங்களை இப்போது செய்து விட்டார்கள். 2005ல் கொண்டுவரப்பட்ட இந்து வாரிசுரிமை திருத்தச் சட்டமே இப்போது நடைமுறையில் உள்ளது.

பழைய இந்து முறைப்படி, இவ்வாறான கோபார்சனரி சொத்துக்களில் (அதாவது பூர்வீகச் சொத்துக்களில்) ஒரு மகனோ, பேரனோ பிறந்தால் மட்டும் பங்கு என்று இல்லை, அவன் அவனின் தாயின் வயிற்றில் கருவாக வளர்ந்து வந்தாலும் அவனும் உயிருடன் இருப்பதாகவே இந்து சட்டம் கருதியது. ஒருவேளை, தகப்பனும், மகனும் பூர்வீகச் சொத்தை ஒரு பாகப் பிரிவினைப் பத்திரம் மூலம் பங்கு பிரித்துக் கொண்டால், அப்போது அந்த மகனின் மனைவி கர்ப்பமாக இருந்தால், அந்த கருவில் இருக்கும் குழந்தை பிறந்தவுடன் அந்த பாகப் பிரிவினை செல்லாது என்றும், அப்போது அவன், தாயில் வயிற்றில் கருவில் வளர்ந்ததால் அவனுக்கும் ஒரு பங்கு உண்டு என்றும் வழக்கு போடமுடியும். (இப்போது இந்த முறை சட்டத்தின்படி தொடர்ந்தாலும், அப்படிப்பட்ட பூர்வீகச் சொத்துக்கள் அரிதாக இருப்பதால், அதற்கு இடமில்லாமல் போய்விட்டது).

இப்போது சிலர், செட்டில்மெண்ட் பத்திரம், உயில் பத்திரங்கள் எழுதும்போது, “என் மகனுக்கு அல்லது மகளுக்கு பிறக்கும் குழந்தைகள் சொத்தை அடைய வேண்டும்” என்று எழுதி இருப்பர். அதை எழுதியபோது அந்த மகனுக்கு ஒரு குழந்தை மட்டும் இருந்து, அதற்குப் பின் வேறு குழந்தை பிறந்தால், அந்த புதிதாக பிறந்த குழந்தைக்கும் சொத்தில் பங்கு வந்துவிடும்.