அடுக்குமாடிக் கட்டிடம்

The Tamil Nadu Apartment Ownership Act 1995

(தமிழ்நாடு அடுக்குமாடி கட்டிட உரிமைச் சட்டம் 1995)

  1. ஒவ்வொரு அடுக்குமாடியும் ஒரு தனி வீடு என்று (அதாவது தனிச் சொத்து என்று) இந்தச் சட்டம் உறுதியளிக்கிறது.
  1. இந்தச் சட்டம் வருவதற்கு முன்பே கட்டப்பட்ட அடுக்குமாடி வீடுகளுக்கும் இந்தச் சட்டமே பொருந்தும்.
  1. “அடுக்குமாடி கட்டிடம்” என்றால் (Multi Storey Buildings), அதில் குறைந்தபட்சம், ஐந்து அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட குடியிருப்புகள் (Five individual kitchen houses and above) இருக்க வேண்டும்; அல்லது அந்தக் கட்டிடமானது குறைந்தபட்சம் மூன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மாடிகளைக் கொண்ட கட்டிடமாக இருக்க வேண்டும் (Three floors and above).
  1. இந்தக் குடியிருப்புகளை (Apartments) வாங்கியிருந்தால், அதை வாங்கிய மூன்று மாதத்துக்குள், குடியிருப்போர் சங்கம் ஏற்படுத்தி, அதை தமிழ்நாடு கூட்டுறவு சங்கச் சட்டம் 1983ன்படி (The Tamil Nadu Co-operative Society Act 1983) பதிவும் செய்திருக்க வேண்டும்.
  1. அந்த அடுக்குமாடி கட்டிடத்திலுள்ள பொது வழிகள், பொதுச் சுவர்கள், பொது வசதிகள், பொதுக் குழாய்கள் இவை எல்லாவற்றிலும் எல்லோருக்கும் பொதுவான உரிமை இருக்கும்.

.

Asylum, தஞ்சம், அடைக்கலம்

தஞ்சம் (அடைக்கலம்) Asylum

இந்த வார்த்தையான “அடைக்கலம், தஞ்சம்” என்பன மிகக் கொடூரமான வார்த்தைகள். ஒரு மனிதனின் கடைசி மூச்சின் விநாடியில் கூட அவன் தனது தன்மானத்தை இழந்து இதை கேட்கக் கூடாது. ஆனாலும் இன்று உலகில் அந்த வார்த்தையை உபயோகிக்காதவர்கள் மிகக் குறைவே!

நாடுகடந்து போய், கனடாவில் வசிக்கும் ஒரு பெரியவர் இப்படிச் சொல்லியுள்ளார்,”ஒரு மனிதன், இந்த பூமியில் எது இல்லாமல் வேண்டுமானாலும் இருந்துவிடலாம். ஆனால் அவனுக்கென்று ஒரு நாடு இல்லாமல் இருப்பதைப் போல கொடுமையானது வேறு எதுவும் இல்லை.” எவ்வளவு வருத்தமான வார்த்தைகள் அது.

கிழக்கு ஐரோப்பாவில் செர்பியா என்று ஒரு நாடு உள்ளது. அங்கு மைனாரிட்டியாக இருப்பவர்கள் ‘ரோமோ’ என்னும் ஒரு பிரிவினர். இந்த பிரிவைச்  சேர்ந்த ஒருவர் வேறு ஒரு மெஜாரிட்டி கூட்டத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வாழ்ந்து வருகிறார். குழந்தைகளும் உள்ளனர். திடீரென்று இனப் பிரச்சனை வந்தது. இவர் ரோமோ இனம் எனத் தெரிகிறது. அந்தப் பெண்ணின் (மனைவியின்) அண்ணன் தம்பிகள் உறவினர்கள் சேர்ந்து கொண்டு இவரை அடித்து உதைத்து விரட்டி விடுகிறார்கள். மனைவியை இழந்து, குழந்தைகளை இழந்து, அந்த நாட்டைவிட்டு வெளியேறி,  திருட்டுத்தனமாக எப்படியோ இங்கிலாந்துக்கு வந்து சேருகிறார்.

இங்கிலாந்தில் அந்த அரசிடம் அடைக்கலம் கேட்டு நிற்கிறார். அடைக்கலச் சட்டம் 2002ன்படி அதைக் கேட்கிறார். (The Nationality, Immigration and Asylum Act 2002). சரியான காரணம் கூறவில்லை என்று அவரின் அடைக்கலக் கோரிக்கையை அரசு நிராகரிக்கிறது. அதன்மீது டிரிப்யூனல் கோர்ட்டுக்கு அப்பீல் செய்கிறார். அங்கே இவரின் வாதம் என்னவென்றால், “என்னை திரும்பவும் கொசாவா நாட்டுக்கு அனுப்பினால், என் மனைவியின் அண்ணன் தம்பிகள், என்னை அடித்தே கொன்று விடுவார்கள்; நான் பிறந்த மண்ணில் எனக்கு பாதுகாப்பே இல்லை” என்று கதறுகிறார். ஆனால் அரசாங்க வக்கீலோ, “அந்த இடத்தில் பாதுகாப்பு இல்லையென்றால், அதேநாட்டில் வேறு ஒரு இடத்தில் வசிக்கலாமே என்றும்; இவரின் நடை, உடை, பாவனைகள் ஏதும், இவர் அந்த இனத்தைச்  சேர்ந்தவர்  என்று சொல்வதற்கு போதுமான ஆதாரமாக இல்லை என்றும்” மறுப்பு தெரிவித்தது. இதனால், அவரின் கோரிக்கை நம்பும்படி இல்லை என்று நிராகரித்து விட்டது ட்ரிப்யூனல் கோர்ட்.

இவ்வாறு நிராகரித்து விட்டாலும், புதிய காரணங்கள் இருந்தால், மறுபடியும் தஞ்சம் கேட்டு மனுச் செய்யலாம் என அங்குள்ள சட்டம் சொல்கிறது.

‘”When a human right or asylum claim has been refused or withdrawn or treated as withdrawn under paragraph 333C of these Rules and any appeal relating to that claim is no longer  pending, the decision maker will consider any further submissions and, if rejected, will then determine whether they amount to fresh claim. The submissions will amount to a fresh claim if they are significantly different from the material that has previously been considered.”

 எனவே,மறுபடியும் புதிய காரணங்களுடன் மனுச்  செய்கிறார். மறுபடியும் அரசு விசாரிக்கலாமா என்பதில் சட்ட சிக்கல்! மனித உரிமை சட்டங்களின் படி, அரசு மறுபடியும் விசாரிக்கலாம் என்று வாதாடுகின்றனர். அதை ஏற்றுக் கொண்ட இங்கிலாந்து அப்பீல் கோர்ட் (The Lords of Appeal) அவரின் 2-வது மனுவை மறுபடியும் விசாரிக்கச் சொன்னது.

பாவம்! அவரை ‘தஞ்சம்’ ஏற்றுக் கொண்டதா? கைவிட்டதா? தெரியவில்லை!!!

என்னே, மனித வாழ்வின்  குரூரம்!!! மனித நாகரீகம் வளர்ந்தும், என்ன பிரயோஜனம்!!!

.

Estoppel எஸ்டெபெல்

Estoppel எஸ்டாப்பல்

(முன்னர் சொன்ன சொல்லை, பின்னொரு நாளில் மறுக்கக் கூடாது– இது ஒரு சட்டம். இதை “எஸ்டாப்பல்” என்பர்).

இந்தச் சொல்லை வாய்மொழியாகவும் உறுதி கூறியிருக்கலாம்; அல்லது சொல்லாமல் செய்கைகள் மூலம் தெரிவித்திருக்கலாம்.

பைபிளில் ஒரு கதை உண்டு.

ஒருவன், தாய் மாமன் ஊருக்கு வருகிறான். அங்கு தாய்மாமனுக்கு இரண்டு பெண்கள். அதில் சிறியவள் மிக அழகாக இருப்பாள். பெரியவள் அவ்வளவு அழகில்லை. மாமனிடம், அவரின் சின்னப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுக்கும்படி கேட்பான். அவரோ, “மருமகனே! நீ, என் வீட்டில் ஐந்து வருடங்கள் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தால், என் சின்னப் பெண்ணை உனக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்கிறேன்” என்று கூறுகிறார். இவனும் அதை நம்பி, 5 வருடங்கள் ஆடு மேய்க்கிறான். அன்று இரவில் இவனுக்குத் திருமணம் முடிந்தது. இரவில் ஒரு குடிசையில் மனைவியுடன் தனிமை. இருட்டில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. விடிந்து பார்த்தால், அவள் சின்னப் பெண் இல்லை; மாமனாரின்  பெரியபெண். உடனே மாமனிடம் சென்று, “நீங்கள் என்னை ஏமாற்றி விட்டீர்கள்; நம்பிக்கை துரோகம் செய்துவிட்டீர்கள்; உங்களின் சின்னப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுப்பீர்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில்தான் நான் உங்களின் ஆடுகளை மேய்த்தேன்” என்ற புலம்புகிறான். மாமனோ, எதற்கும் கவலைப்படாமல், “மருமகனே! அதற்கென்ன, இன்னும் ஒரு ஐந்து வருடம் என் வீட்டு ஆடுகளை மேய்த்தால், சின்னப் பெண்ணையும் உங்களுக்கே திருமணம் செய்து கொடுக்கிறேன்; கவலைப் படாதீர்கள்” என்று சொல்லிவிட்டார். அவனும் அடுத்த 5 வருடத்திற்கு ஆடு மேய்கிறான்…. இப்படியாகப் போகிறது பைபிள் கதை.

“உனக்கு எனச் சொல்லிவிட்டு, பின், பேச்சை மாற்றக் கூடாது” என்பதைத்தான் எஸ்டாபெல்-Estoppel என்ற சட்டவிதி கூறுகிறது.

இதேபோல, 2009ல் லண்டனில் ஒரு வழக்கு:

டேவிட் என்பவர் பம்பரமாக வேலை செய்யும் ஒரு விவசாயி. 30 வருடங்களாக தன் பெரியப்பா மகனான பீட்டரின் பண்ணையில் வேலை பார்த்து வருகிறார். முழுப் பொறுப்பும் டேவிட்தான். சம்பளமெல்லாம் கிடையாது. பீட்டர் அவ்வப்போது, “எனக்குப் பின், இந்தப் பண்ணைக்கு நீதான் உரிமையாளன்” என்று டேவிட்டை குளிர்ச்சி ஊட்டிக் கொண்டிருப்பார். அதை நம்பிய டேவிட் மாடாக உழைத்தார். இப்படிச் சொல்லியே 2005ல் இறந்து விட்டார் பீட்டர். பீட்டர், உயிலும் எழுதி வைக்கவில்லை. பீட்டரின் இந்த உறுதிமொழியை வைத்து, வேலைபார்த்துவந்த டேவிட் இந்த சொத்துக்களை கேட்கிறார். உயிருடன் இருக்கும்போதே, எனக்குத் தான் சொத்து என்று சொல்லி என்னை நம்ப வைத்துள்ளார். எனவே எஸ்டபெல் சட்டவிதிப்படி எனக்குத் தான் சொத்து கிடைக்க வேண்டும் என்று வாதாடுகிறார். கீழ்கோர்ட் இவர் சொல்வது சட்டப்படி சரியே என்று இவருக்கு சொத்தை கொடுத்துவிட்டது. ஆனால் அப்பீல் கோர்ட் மறுத்து விட்டது. எனவே டேவிட், ஹவுஸ் ஆப் லார்டு கோர்ட்டுக்கு (House of Lords) அப்பீல் செய்கிறார். 

லார்டு கோர்ட், “பீட்டர், நேரடியாகச் சொல்லி இருந்தாலும், மறைமுகமாகச்  சொல்லியிருந்தாலும், இது எஸ்டாபெல் என்ற சட்டவிதியின் கீழ் வரும். எனவே டேவிட்டுக்குத்தான் அந்தச் சொத்து என்று தீர்ப்பு கூறிவிட்டது.

Lord Walker expressed his conclusions:

“…I am satisfied that … Peter was intending to indicate to David that he would be Peter’s successor to Steart Farm, upon his death, and that David’s understanding to that effect was correct . I find that this remark and conduct on Peter’s part strongly encouraged David, or was a powerful factor in causing David, to decide to stay at Barton House and continue his very considerable unpaid help to Peter at Steart Farm, rather than to move away to pursue one of the other opportunities which were then available to him, and which he had been mulling over…..”

.

Happy Impending Death Day!

She's a Maineiac

Slide1

Our culture doesn’t do so well with death. We don’t like to talk about it or even think about it.

Except for people who were born and raised in Maine. We’re more down-to-earth types who treat death like it’s a bad dentist appointment. Yeah it’s gonna happen to you one day so you might as well suck it up, deal with it, and move on.

My 80-year-old mother cheerfully sat down with me last week to go over her old family photo albums again because, “I might not be here tomorrow.” She has told me this every single day for about 15 years.

Anytime I try to plan something with her, she gives the same response.

“Hey, Mom! Want to drive up to Bar Harbor and see the ocean this August?”

“Sure! But I might be dead by then.”

“Hey Mom! Wanna go to L.L. Bean’s with me this weekend?”

“Sure! But I might be dead by then.”

“Hey…

View original post 378 more words

நதிகள் யாருக்குச் சொந்தம்?

நதிகள் அரசுக்கு சொந்தமா?

ஓடும் தண்ணீர் யாருக்கும் சொந்தமில்லை; யார் வேண்டுமானாலும் அள்ளிக் கொள்ளலாம்; உபயோகிக்கலாம்;  எனவே நதிகள் யாருக்கும் சொந்தமில்லை, அரசுக்கும் சொந்தமில்லை,என்பது வெகுகாலமாக இருந்துவந்த பொதுஜன அபிப்பிராயம். 

 ஒருவேளை, ஒரு நதியானது ஆரம்பித்து, கடலில் கடக்கும்வரை அரசாங்க நிலத்திலேயே ஓடினால், அது அரசாங்கத்துக்குச் சொந்தம். ஓடும் நதியின் இருகரைகளைகளில் உள்ள நிலங்களும் அரசுக்குச் சொந்தமாக இருந்தால், நதியும் அரசுக்குச் சொந்தம்; அல்லது அந்த சொந்த நதியில் படகு போக்குவரத்து இருந்தாலும், தொடர் வெள்ள ம் ஏற்பட்டாலும் அது அரசுக்குச் சொந்தம்.

கரையோர மக்கள் இந்த நதியை உபயோகிக்க உரிமையுண்டு. நதியின் தண்ணீர் வரை நிலத்தை வைத்திருப்பவர் அதை உபயோகிக்கும் உரிமை உள்ளவர். இதை வரைமுறைப் படுத்தும் வகையில் பிரிட்டீஸ் அரசு சட்டம் கொண்டு வந்தது.

பிரைவி கவுன்சில் வழக்கு in PC Appeal No.34 of 1931.

கோதவரி கலெக்டர் vs. சன்னிதிராஜா சுப்பராயுடு மற்றவர்கள்.

கோதாவரி நதியின்  ஒருகிளை ஆறு சிலப்ப கால்வாய் (Chilapa Kalva). இதை ஒட்டி வாதிக்கு நிலங்கள் உள்ளன. நதியை ஒட்டி நிலம் இருந்தால் அதை Riparian rights ரிபேரின் உரிமை என்பர். நீர் எடுக்கும் உரிமை இயற்கையாகவே உண்டு. ஆனாலும் கோதவரி மாவட்ட கலெக்டர் வாதியின் நிலங்களுக்கு தண்ணீர் வரி (Water Cess)போடுகிறார். (As per Madras Irrigation Cess Act 7 of 1865).

இந்த சட்டம் ஏன் வந்தது என்றால், “பிரிட்டீஸ் அரசு, நீர்பாசன வசதிகளை அதிகச் செலவில் செய்து கொடுத்துள்ளதால், அதை சரிக்கட்டும் விதமாக இந்த புதுவித வரியைப் போட்டதாம்.”

Whenever water is supplied or used for purposes of irrigation from any river, stream, channel, tank, or work belonging to or constructed by Government, it shall be lawful for the Govt before the end of the Revenue year succeeding that in which the irrigation takes place to levy at pleasure on the land so irrigated a separate cess for such water, and the Govt may prescribe the rules …..

ஜமின்தார், இனாம்தார் நிலங்களுக்கு இந்த வரிவிதிப்பிலிருந்து சலுகை —

Provided — that where a zamindar or inamdar or any other description of land-holder not holding under ryotwari settlement is by virtue of engagements with the Govt entitled to irrigation free of separate charge, no cess under this Act……..

இந்த வழக்கில் சுப்புராயுடு போன்றவர்கள், இந்த நதியை நாங்கள் மூதாதையர் காலத்திலிருந்து அனுபவித்து வருகிறோம் என்று வழக்காடுகிறார்கள். பிரிட்டீஸ் அரசோ, நதியில் போக்குவரத்து இருந்தாலும், கரை புரண்ட வெள்ளம் வந்தாலும் அந்த நதி அரசுக்குச்  சொந்தம் என்றும், அதனால் நீர் எடுக்கும் உரிமை கொண்டாட முடியாது என சொல்கிறது.

ஐகோர்ட், பிரைவி கவுன்சில் வரை செல்கிறார்கள்.

“The result is that in this case the river only belongs to the govt if the river is both tidal and navigable.”

அப்படியென்றால், கரையோர மக்கள் நிலை? அவர்கள் domestic உபயோகம் மட்டும் செய்து கொள்ளலாம்.

.

மேல்வாரம், குடிவாரம்

மேல்வாரம், குடிவாரம் நிலங்கள்

நிலம் ஒருவருக்கு சொந்தமாய் இருக்கும். குடியான விவசாயி அதில் விவசாயம் செய்து வருவார். விவசாயத்தில் கிடைத்த விளைச்சல் பொருளின் ஒரு பகுதியை அந்த நில உரிமையாளருக்கு கொடுத்து விடுவார்.

விவசாயம் செய்யும் குடியானவரின் உரிமை மூன்று விதங்களில் கிடைக்கும். 1) அடுத்தவருக்கு சொந்தமான நிலத்தை (Landlord), குடியானவர் (Tenant)காலங்காலமாக விவசாயம் செய்து கொண்டுவருவதால் – அவருக்கு விவசாய உரிமை உண்டு. 2) நிலத்தின் உரிமையாளரே மொத்தமாக ஒரு தொகையை குடியானவரிடம் வாங்கிக் கொண்டு, நிரந்தரமாக விவசாயம் செய்யும் உரிமையைக் கொடுத்திருப்பார்.- அப்போதும் அவருக்கு விவசாய உரிமை உண்டு. 3) தொடர்ந்து இவ்வளவு காலம் வரை விவசாயம் செய்யும் குடியானவருக்கு இந்த விவசாயம் செய்யும் உரிமை உண்டு என சட்டமும் கொண்டுவரும். -இதன்மூலம் விவசாயிக்கு இந்த விவசாய உரிமை வரும். இதுதான் Tenancy rights.

நிலத்தின் (மண்ணில்) நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரருக்கு உள்ள உரிமையை “மேல்வாரம்” (Melvaram) என்று சொல்வர். விவசாயி அந்த நிலத்தில் காலமெல்லாம் விவசாயம் செய்து கொள்ளும் உரிமையை “குடிவாரம்” (Kudivaram) என்று சொல்வர்.

இதில் என்ன சிறப்பு என்றால், இந்த குடிவார உரிமையை கிரயப் பத்திரம் மூலம் மூன்றாம் நபர்களுக்கு விற்பனையும் செய்யலாம். (அந்த சொத்தை விற்பனை செய்வதல்ல; விவசாய உரிமையை விற்பனை செய்வது; அதேபோல அந்த நிலத்தின் (மண்ணின்) சொந்தக்காரரும் அவரின் மேல்வார உரிமையை (மண்ணின் உரிமையை) விற்பனை செய்யலாம். — ஆக ஒரு சொத்துக்கு இரண்டு உரிமைகள்). இப்போது இப்படியான எந்த பழக்கமும் இல்லை. பின்நாளில், குடிவார உரிமைக்காரருக்கே அந்த நிலத்தை சட்டம் போட்டு சொந்தமாக்கி விட்டது. அவர் இப்போது குடிவார உரிமையாளர் இல்லை; அதற்குப் பதிலாக ரயத்வாரி பட்டாதாரர். (அதாவது உண்மையில் நிலத்தை ஆண்டு அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பவர் என்று பொதுவான அர்த்தம்).

மதராஸ் சட்டம் 1/1908

மதராஸ் பிரசிடென்சி சட்டம் 1/1908 என்ற சட்டமானது இந்த மாதிரி நிரந்தர குடிவார உரிமைகளை விளக்கியுள்ளது. அதில் எஸ்டேட் நிலங்களுக்கு மட்டும் இந்தச்  சட்டம் பொருந்தும் என்று சொல்லி உள்ளது. எஸ்டேட் என்றால் எது?

“Estate means — any village of which the land revenue alone has been granted in inam to a person not owning the kudivaram thereof, provided that the grant has been made, confirmed, or recognised by the British Govt or any separated part of such village.”

குடிவாரம் (Kudivaram)

குடிவாரம் என்ன என்று எந்தச் சட்டமும் விளக்கம் அளிக்கவில்லை. இருந்தாலும் பிரைவி கவுன்சில் ஒரு வழக்கில் விளக்கம் சொல்லி உள்ளது. (Suryanarayana and ors vs. Patanna and ors in L.R.45 I.A.209). இது ஒரு தமிழ் வார்த்தை என்றும், நிலத்தில் விவசாயம் செய்பவருக்கு வருமானத்தில் ஒரு பங்கு உள்ளதை குறிக்கும் என்றும் (Cultivator’s share in the produce of land). அந்த நிலத்தின் சொந்தக்காரர் வாங்கும் பங்கு நிலத்துக்கான பங்கு என்பதால் அதை மேல்வாரம் என்பர்.

 .

ஷேக்கின் தானம் ஏன் செல்லாது?

ஷேக்கின் தானம் ஏன் செல்லாது?

ஷேக் மொகைதீன் சிறுவயதில் நாகூரில் இருந்தார். இவர் லெப்பை சமுதாயத்தை சேர்ந்த முகமதியர். கலந்தர் என்னும் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வாழ்ந்து வரும்போது, ஒருநாள் கடல்கடந்து பர்மாவுக்கு வியாபாரமாக வந்தவர், இங்கேயே தங்கி விட்டார். மனைவி நாகூரில். இவர் பர்மாவில். இங்கு பர்மாவில் அவருக்கு வட்டித் தொழில் சிறப்பாக கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. எப்போதாவது இந்தியா வந்து மனைவியை பார்த்துப் போவார். பர்மாவில் வேறு ஒரு மனைவியை திருமணம் செய்து கொண்டார். 2-வது மனைவியும் கொஞ்ச காலத்தில் இறந்துவிட்டார்.

இவரின் வாழ்நாளின் கடைசி காலத்தில், 1914ல், ஏதாவது தர்ம காரியம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. நாகூரில் அதைச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும் எனக் கருதி, பர்மாவில் உள்ள சில மதிப்புமிக்க நிலங்களை 20.7.1914ல் தானப் பத்திரமாக எழுதி ரிஜிஸ்டர் செய்து வைத்தார். அதில், இந்த நிலங்களில் வரும் வருமானத்தில் ரூ.450/-ஐ நாகூரில் அவர் பத்திரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி தர்ம காரியங்களுக்கு மூத்த மனைவி செலவு செய்ய வேண்டும் என்றும், மீதியை அவரின் செலவுக்கு வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும், மனைவியின் காலத்துக்குப்பின், அவரின் வாரிசுகள் அதேபோல செய்து வரவேண்டும் என்று எழுதியுள்ளார்.

கொஞ்ச காலத்தில் இவர் இறந்து விடுகிறார். இவரின் மூத்த மனைவி கலந்தர் அம்மாள், தானப் பத்திரப்படி சொத்தை எடுக்கப் போகும்போது, வேறு ஒரு கதை.

ஷேக், பர்மாவில் இவர் வீட்டில் வசித்தபோது, அங்கு வீட்டிலிருந்து Tawa Ma Mi தாவா-மா-மி என்ற பெண்ணுடன்  பழக்கம். அதில் அவர்களுக்கு ஒரு மகன். அவன் பெயர் முகமது யூசுப் -Mahommed Eusoof.

இவர்கள் முதல் மனைவிக்கு எழுதிவைத்த சொத்தைக் கொடுக்க மறுக்கிறார்கள். பர்மாவில் கோர்ட் வழக்கு.

முகமதியர் சட்டம்:

முகமதியர்களின் சட்டப்படி தானம் கொடுக்கும் சொத்தின் சுவாதீனத்தை (Possession of the gifted property) அன்றே ஒப்படைத்துவிட வேண்டும். இல்லை என்றால் அந்த தானம் செல்லாது. அதுபோல இந்த சொத்தை மனைவியிடம் ஒப்படைக்கவில்லை. எனவே அந்த தானம் செல்லாது என்று பர்மா மனைவியின் வாதம். இதை ஏற்றுக் கொண்ட பர்மாவில் உள்ள மாவட்ட கோர்ட், முதல்மனைவிக்கு எழுதி வைத்த தானப் பத்திரம் செல்லாது என்று தீர்ப்பு.

அப்பீல் பர்மா ஐகோர்ட்டுக்கு.

“சொத்து மாற்றுச் சட்டம் 1882 (The Transfer of Property Act 1882) நடைமுறைக்கு வரும்போது, முகமதியர்களின் தானத்துக்கு இந்தச் சட்டம் பொருந்தாது என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது. அதாவது, இந்துக்களின் தானத்தில் சொத்தின் சுவாதீனத்தை அன்றே கொடுக்காமல் தள்ளியும் வைக்கலாம், ஏன், பிறக்காத குழந்தைக்குக் கூட சொத்தை எழுதி வைக்கலாம். அது பிறந்து 21 வயதுக்குள் அந்த சொத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று சொத்து மாற்றுச் சட்டம் சொல்லியுள்ளது; ஆனால் இவைகள் எல்லாம் முகமதியர்களின் தானப் பத்திரத்துக்கு பொருந்தாது. தானச் சொத்தை அன்றே ஒப்படைத்து விடவேண்டும். இல்லையென்றால் அந்த தானமே செல்லாது.”

இந்த சொத்துரிமைச் சட்டத்தின் இந்த பிரிவு இங்கு பர்மாவுக்கு அங்குள்ள அரசு அமலுக்குக் கொண்டுவரவில்லை என்ற காரணத்தைக் கூறி பர்மா ஐகோர்ட் முதல் மனைவிக்கு சாதகமாக தீர்ப்பை கூறியது.

அதை எதிர்த்து லண்டன் பிரைவி கவுன்சில் கோர்ட்டில் அப்பீல்:

பிரைவி கவுன்சில், “இந்த சொத்தின் ரெவின்யூ பெயர் மாற்றத்தில் மனைவி பெயர் உள்ளது. அவரும் காசிம் என்பவரை பவர் ஏஜெண்டாக நியமித்து இந்த வேலைகளைச் செய்துள்ளார். அவருக்கு சொத்தின் சுவாதீனம் கிடைத்துவிட்டது என்ற வாதங்களையெல்லாம்  நம்பாமல் அப்பீல் வழக்கை தள்ளுபடி செய்து விட்டது.

இன்றும் முகமதிய சட்டம் அதுவே. “தானப் பத்திரம் எழுதிப் பதிவு செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. சொத்துரிமை மாற்றுச் சட்டம் 1882ல் குறிப்பிட்டுள்ள தானம் என்பது முகமதியர்களுக்கு செல்லுபடியாகாது. முகமதிய சட்டப்படி, ஒரு சொத்தை தானம் கொடுக்க நினைத்தால், சுவாதீனத்தை (Possession of the gifted property should be given on the same day (in presenti gift) அன்றே கொடுத்துவிட வேண்டும். தள்ளிப் போடக் கூடாது. ஆனால் தானப் பத்திரம் எழுதிக் கொள்ளத் தேவையில்லை. இன்றும் அப்படியேதான் அந்தச் சட்டம் உள்ளது.

Privy Council Appeal No.95 of 1925 dated 1.11.1926

Ma Mi and another vs. Kallader Ammal.

.

ஆனா. ரூனா. கானா. செட்டியார்

ஆனா. ரூனா.கானா. செட்டி (Ana. Roona. Laina. Chetty)

லஷ்மணன் செட்டி என்பவர் மதராஸ் மாகாண த்தில் உள்ள வட்டித் தொழில் செய்யும் செட்டியார். இவருக்கு மிகப் பெரிய வட்டித் தொழில் பர்மா நாட்டில் பல இடங்களில் நடக்கிறது. ஏற்கனவே இவருடன் மேலும் இரண்டு பார்ட்னர்கள் இருந்தனர். அந்த வியாபாரத்துக்குப் பெயர் “ஆனா. ரூனா. லேனா. செட்டி” என்று பெயர், (A.R.L. Chetty). அதில் ஒருவர் காலமாகி விட்டார். மற்றவர் வியாபாரத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டார். லஷ்மணன் செட்டி மட்டுமே சொந்த தொழிலாக இதைச் செய்கிறார். வியாபாரங்களைப் பார்க்க ஆளில்லை. இவர் மதராஸில் தங்கிவிடுவதால், பர்மாவில் ரங்கூனில் உள்ள வட்டிக் கடைகளை நடத்தி வருவதற்காக, ராமசாமி என்பவருக்கு பவர் பத்திரம் 24.10.1904 தேதியில் எழுதிக் கொடுக்கிறார். ஏஜெண்டும், “ஆனா.ரூனா.லேனா. ராமசாமி செட்டி” என்று வியாபரத்தை மேனேஜ்மெண்ட் செய்து வருகிறார். அவராலும் கவனிக்க முடியாமல், அவருக்கு ஒரு துணையாக சொக்கலிங்கம் செட்டி என்பவருக்கு பவர் கொடுக்கிறார். அவர்தான், பர்மாவில் உள்ள எல்லா இடங்களிலும் இவர்களின் வட்டித் தொழிலை கவனித்து வருகிறார்.

இதற்கிடையில், ஹாசன் இப்றாகீம் என்பவர், இந்த சொக்கலிங்கம் செட்டியாருக்கு அறிமுகம் ஆகிறார்.  இப்றாகீமுக்கு பணம் தேவைப்படுகிறது. பேங்க் ஆப் பெங்கால் (Bank of Bengal) என்ற பாங்கில் வட்டிக் கடையின் ஜாமீனில் சொக்கலிங்கம் கையெழுத்துச் செய்து ரூ.50,000/- பாங்க் கடன் வாங்கிக் கொடுக்கிறார். பாங்கில், ஆனா.ரூனா.லேனா வட்டிக் கடைதான் ஜாமின் என்று சொக்கலிங்கம் பவர் ஏஜெண்டாக கையெழுத்தை செய்கிறார். இப்றாகீம், பாங்கில் மொத்த பணத்தையும் வாங்கிக் கொண்டு, கம்பி நீட்டிவிட்டார். தலைமறைவு. இப்றாகிம் சொத்துக்களை கடனாளி சொத்துக்கள் என அரசாங்கம் Official Assignee அதிகாரி மூலம் கைப்பற்றி வைத்துள்ளது.

பாங்கும் ஜாமீன் கொடுத்த ஆனா.ரூனா.லேனா. சொக்கலிங்கம் வட்டிக் கடையை பணம் கேட்டு வழக்குப் போடுகிறது. ஆனால், சொக்கலிங்கத்துக்கு, இந்த வட்டிக்கடை பேங்க்கில் கடன்வாங்கும் அதிகாரத்தை எப்போதும் கொடுக்கவில்லை எனவே அவர், பேங்க்குக்கு எழுதிக் கொடுத்த ஜாமீன் பத்திரம் செல்லாது என வாதாடுகிறது. கீழ்கோர்ட், பேங்குக்கு சாதகமாகத் தீர்ப்பை வழங்குகிறது.

அப்பீல் கோர்ட்டான, Chief Court of Lower Burmah, பேங்க்குக்கு எதிராக தீர்ப்புக் கூறுகிறது. அப்பீல் கோர்ட்டில் செட்டியாருக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு, அதாவது 1-வது பவர் ஏஜெண்ட், வேறு ஒரு ஏஜெண்டை நியமிக்க அதிகாரம் இல்லை என முடிவு.

ஆனால் பிரைவி கவுன்சிலோ தீர்ப்பை மாற்றி விட்டது.

சொக்கலிங்கம் தான் வியாபாரத்தை பார்த்துக் கொண்டு வந்துள்ளார். இப்ராஹீமுக்கு வாங்கிக் கொடுத்த பணத்திலும் கமிஷன் வாங்கிக் கொண்டார். அந்தக் கமிஷன் கணக்குப் புத்தகத்தில் உள்ளது. இவரே வெகுகாலமாக பணம் கொடுக்கல் வாங்கல் செய்திருக்கிறார். செட்டியார்களுக்கும், செட்டியார் அல்லாதவர்களுக்கும் கடன் கொடுத்து வசூலும் செய்திருக்கிறார். அப்படி இருக்கும்போது, இந்த ஒரு விஷயம் மட்டிலும் அவருக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது என்று பேங்க்குக்கு சாதகமாக தீர்ப்பை வழங்கி விட்டது.

Ref: The Bank of Bengal vs Ramanathan Chetty and others.

Privy Council Appeal No.42 of 1915

Judgment on 16.12.1915.

வழக்குகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே லஷ்மணன் செட்டியார் இறந்துவிடுகிறார்.

.

பெற்றமனம் பித்துத்தான்!!!

Privy Council Appeal 23 of 1914

Mrs. Anne Besant — Appellant/defendant

G.Narayaniah and his two children J.Krishnamurthy and J.Nityananda– Respondents/ Plaintiff.

Judgment delivered by PC on 25.5.1914.

அன்னி பெசன்ட் அம்மையார் வளர்த்த ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி – ஜே.நித்யானந்தா இவர்களை பெற்ற தகப்பன்  திரும்பக் கேட்ட சுவாரஸ்யமான பாச வழக்கு.

***

நாரயணையாவுக்கு 2 மகன்கள்; 1. ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி; 2.ஜே.நித்தியானந்தா. நாராயணையா மதராஸில் வசிக்கும் ஒரு இந்து.  வசதியில்லாத பிராமணர். வருட வருமானமோ ரூ.160/-க்குள். இவர் தியோசபிகல் சொசைட்டியில் (Theosophical Society) பல வருடங்களாக இருந்துவரும் ஒரு உறுப்பினர். இவருக்கு 2 மகன்கள். 1. ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி (11.5.1895ல் பிறந்தவர்); 2.ஜே.நித்யானந்தா (30.5.1898ல் பிறந்தவர்).

எனவே அன்னிபெசண்ட் அம்மையார், இந்தக் குழந்தைகள்மீது இரக்கப்பட்டு, இவர்கள் இருவரையும் இங்கிலாந்தில் உள்ள ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைகழகத்தில் (The University of Oxford) படிக்கும் செலவை ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

(அப்போது உள்ள வழக்கப்படி – ஒரு பிராமணர் வெளிநாட்டிற்கு சென்று விட்டால், அவரைத் தன் ஜாதியை விட்டு ஒதுக்கி வைத்துவிடுவர்.)

இருந்தாலும், இந்த உதவியை ஏற்று, தந்தை ஒரு கடிதத்தை அன்னி பெசண்ட் அம்மையாருக்கு எழுதுகிறார். அந்த லெட்டர் 6.3.1910ல் எழுதப் பட்டது. இதில் அம்மையாராகிய நீங்களே இந்தக் குழந்தைகளுக்கு கார்டியனாக இருந்து பாதுகாத்து வரவும் சம்மதிக்கிறேன் என்று எழுதப் பட்டுள்ளது.

இந்துமத வழக்கம்:

இந்துமதவழக்கப்படி, தகப்பன் உயிருடன் இருக்கும் வரை அவரே அவரின் மைனர் குழந்தைகளுக்கு இயற்கை கார்டியன்.  அவர் உயிருடன் இருக்கும்வரை, அவர் இடத்தில், வேறு ஒருவரை கார்டியனாக நியமிக்க முடியாது.

ஆனாலும் இங்கு, குழந்தைகளின் படிப்பைக் கருதி, வேறு ஒருவரிடம் தன் இரண்டு குழந்தைகளையும் ஒப்படைத்து அவரை கார்டியனாக அங்கீகரித்துள்ளார். கல்வி முடிந்தவுடன் அதை ரத்து செய்து இவரே கார்டியனாக மாறிக் கொள்ள முடியும்.

ஆனால், இந்தியாவிலுள்ள பிரிட்டீஸ் முறைச் சட்டம், “மைனர்களுக்கு யார் யார் கார்டியனாக இருக்க தகுதி உடையவர் என்பதை கோர்ட் மூலம் அரசாங்கம்தான் முடிவு செய்யும்” என உள்ளது. (The Court exercising the jurisdiction of the Crown over infants, to create associations or give rise to expectations on the part of the infants which it would be undesirable in their interests to disturb or disappoint, such Court will interfere to prevent its revocation. Lyons vs. Blenkin, Jac.245.)

ஒப்புக்கொண்டபடி, அம்மையாருடன் இரண்டு சிறுவர்களும் பிப்ரவரி 1912ல் இந்தியாவை விட்டு கிளம்பிச் சென்றனர். சில காலம் சிசிலியிலும் (Sicily), சிலகாலம் இத்தாலியிலும், கடைசியாக இங்கிலாந்திலும் இருந்தனர். பின்னர், அம்மையார், இந்த இரண்டு சிறுவர்களையும் அங்குள்ள திருமதி. ஜாக்கப் பிரைட் (Mrs. Jacob Bright) என்பவரின் பாதுகாப்பில் விட்டுவிட்டு, செலவுக்கு பணமும் கொடுத்து ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைகழகத்தில் சேர்க்கும்படி சொல்லிவிட்டு வந்தார்.

ஆனால், விதியோ, பெற்ற பாசம் என்ற பெயரில் விளையாடியது.

சிறுவர்களின் தந்தை, மறுபடியும் ஒரு கடிதத்தை 11.7.1912ல் அம்மையாருக்கு எழுதி, அதில், “நான் ஏற்கனவே உங்களுக்கு முன் கடிதமான மார்ச் 1910ல் கொடுத்திருந்த கார்டியன் அதிகாரத்தை ரத்து செய்கிறேன்; எனக்கு என் குழந்தைகள் வேண்டும்” என்று கேட்கிறார். அம்மையாரோ, படிப்பு வீணாகி விடும் என மறுக்கிறார். தந்தையோ, செங்கல்பட்டு மாவட்ட கோர்ட்டில், “மகன்கள் என் பொறுப்பில் வேண்டும் (for the custody of his children)” என வழக்குப் போடுகிறார். தகப்பனிடம் குழந்தைகளை கொடுத்துவிடும்படி செங்கல்பட்டு மாவட்ட கோர்ட் தீர்ப்பு.

மதராஸ் ஐகோர்ட்டில் அப்பீல்:

செங்கல்பட்டு கோர்ட் தவறுதலான முடிவை எடுத்துள்ளதாகவும், “குழந்தைகளுக்கு கார்டியனை நியமித்துக் கொடுத்துவிட்ட பின்னர், தந்தைக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது அதை திரும்பப் பெற”, என்ற கேள்வியை வைக்கிறது. மற்றும் The Guardians and Wards Act 1890ன்படி செங்கல்பட்டு கோர்ட் இதில் தலையிட உரிமையில்லை என்றும் சொல்கின்றனர். ஏன் என்றால், அந்தச் சட்டப்படி, செங்கல்பட்டு ஏரியாவுக்குள் இருக்கும் மைனர் குழந்தைக்கு மட்டுமே அந்த கோர்ட் உத்திரவுகள் பிறப்பிக்க முடியும். இங்கிலாந்தில் வாழும் குழந்தைகளுக்கு எப்படி செங்கல்பட்டு கோர்ட் உத்தரவிட அதிகாரம் (Jurisdiction) உண்டு என்றும் கேள்வி எழுப்பினர்.

ஆனால், பெற்ற தகப்பனுக்கு அந்த உரிமை எப்போதும் உள்ளது என வாதாடினார்.  வழக்கில் வேறு பல சட்ட சிக்கல்களும் இருந்ததால், Habeas Corpus மனுமூலம் “குழந்தைகளை இங்கிலாந்திலிருந்து இந்தியா கொண்டு வந்து, இங்குள்ள கோர்ட் உத்தரவுப்படி தந்தையிடம் ஒப்படைக்கவும்” என் ஐகோர்ட் கூறியது.

மறுபடியும் ஒரு குழப்பம்:

ஒருவேளை, அந்தக் குழந்தைகள் வர மறுத்தால்? ஒருவேளை அவர்கள் இங்கிலாந்து படிப்பை உதறிவிட்டு வர தயாராய் இருந்தால்?

இங்கு குழந்தைகளின் நன்மையை மட்டுமே கோர்ட் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் (இந்த வயதில் அவர்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்ற நன்மையை) என்றும், குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட விருப்பத்தையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும், ஒரு முடிவுக்கு வருகின்றனர்.

  1. மூத்த பையன் இன்னும் சில மாதங்களில் மேஜர் வயதை அடைந்துவிடுவான். (ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி).
  1. As per sec.3 of The Indian Majority Act 1875 and Sec.52 of the Guardians and Wards Act 1890 – மைனருக்கு கோர்ட் கார்டியன் நியமித்தால், அந்த மைனர் 18 வயது முடிந்தவுடன் மேஜர் ஆகிவிட முடியாது. அவனின் 21வயதுவரை காத்திருக்க வேண்டும். எனவே மாவட்ட கோர்ட் இதில் தலையிடாமல், ஐகோர்ட்டு வழக்கை அனுப்பி அங்கு உள்ள சிறப்பு அதிகாரத்தின் மூலம் பிரச்சனையை தீர்த்துக் கொள்ளலாம்.
  2. பிரைவி கவுன்சில் போர்டில் உள்ள லார்டுகள் (நீதிபதிகள்) அந்த மைனர் குழந்தைகளை நேரில் அழைத்து பேசியதில், ‘அந்தச் சிறுவர்கள் படிப்பை பாதியில்விட்டு இந்தியா திரும்ப விரும்பவில்லை’ என்று தெரிகிறது.
  3. இங்கிலாந்தில் வசிக்கும் குழந்தைகளை, இங்குள்ள அரசர் கோர்ட் (His Majesty’s High Court of Justice in England) உத்தரவு இல்லாமல் இந்தியாவுக்கு அழைத்துச் சொல்ல முடியாது. அதற்கு வேண்டுமானால் தந்தை மனுச் செய்யலாம்.  

இதுதான் பிரைவி கவுன்சில் தீர்ப்பு.

இந்த தீர்ப்புக்குப்பின், தந்தை என்ன செய்தார் என தெரியவில்லை. ஏழ்மையிலும் பாசம் பெரிதுதான் போல!!!

.

வடகலை-தென்கலை வழக்கு

வடகலை, தென்கலை -வழக்கு

வைஷ்ணவ கோயில்களில் யாருடைய மந்திரத்தை சொல்வது என்பதில் பலகாலப் பிரச்சனை இருந்து வந்தது. லண்டனில் உள்ள பிரைவி கவுன்சில் கோர்ட் தீர்வு கொடுக்கிறது.

பிரைவி கவுன்சில் வழக்கு PC Appeal No.33 of 1943

His Holiness பெரிய கோயில் கேள்வியப்பன் திருவேங்கட ராமானுஜ பெரிய ஜீயங்காருலு வாரு — அப்பீல் செய்தவர்.

-எதிர் பார்ட்டி-

பிரதிவாதி பயங்கரம் வெங்கடசாருலு மற்றும் பலர். — எதிர்பார்ட்டிகள்.

இந்து மதக் கோட்பாட்டின்படி, இறைவன்  மூன்று நிலைகளில் இருக்கிறான்.

பிரம்மா, உருவாக்குபவர்;

விஷ்ணு, காப்பவர்;

சிவன், அழித்துச் சரிசெய்பவர்.

The Deity manifests Himself in three aspects as Brahma, the Creator, Vishnu, the Preserver, and Siva, the Destroyer and Renovator.

இதில் விஷ்ணுவை வழிபாடு செய்துவருபர்கள் வைஷ்ணவர்கள். தென்னிந்தியாவில் விஷ்ணுவுக்கு பலகோயில்கள் உள்ளன.  2500 வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே சமஸ்கிருத (Sanskrit) வேதங்களும், மந்திரங்களும் விஷ்ணு வழிபாட்டுக்காக இருந்து வருகின்றன. இதுபோலவே தென்னிந்தியாவில் 4000 பிரபந்தங்கள் தமிழில் உள்ளன. இவைகளை விஷ்ணு பக்தர்களான ஆழ்வார்கள் பாடிச்  சென்றுள்ளனர்.

விஷ்ணு வழிபாட்டு முறைகளை வகுத்துச் சென்ற ஆச்சாரியர்களில் முக்கியமானவர்கள்:

கி.பி. 1017 – 1137ல் வாழ்ந்த ராமானுஜர்.

கிபி 1268-1369ல் வாழ்ந்த  வேதாந்த தேசிகர்.

கிபி 1370-1443ல் வாழ்ந்த மணவாள மகாமுனி.

ஆச்சாரியர்கள் ‘ஸ்தோத்திர பதங்கள்’ என்றும், ஆள்வார்கள்  ‘பிரபந்தங்கள்’ என்றும் இறைவனை போற்றிப்பாடும் பாடல்கள் இயற்றி, அவைகளை வழிபாட்டு முறையாக உபயோகித்து வந்துள்ளனர்.

14-வது நூற்றாண்டில் இந்த வைஷ்ணவர்களுக்குள் இந்த வழிபாட்டு முறையில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது.

ஒரு கூட்டம், வேதாந்த தேசிகரின் சமஸ்கிருத வேதத்தை பின்பற்றி வழிபாடு செய்தது. இவர்களை ‘வடகலை’ என்று அழைத்தனர். மறுகூட்டம், ஆள்வார்களின் பிரபந்தத்தை வழிபாட்டு முறையாக கொண்டது. இவர்கள் மணவாள மாகமுனியை பின்பற்றியவர்கள். எனவே இவர்கள் ‘தென்கலை’.

மதராஸ் பிரசிடென்சியில் உள்ள சித்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள மொத்தம் 18 விஷ்ணு கோயில்களில், 5 கோயில்கள் திருமலை சேர்ந்தது, 13  கோயில்கள்  திருப்பதி சேர்ந்தது. இவைகள் அனைத்தும் ‘அடயபாகம்’ என்ற தலைமையின் கீழ் இயங்கியது. அதன் தலைவர் ‘பெரிய ஜீயங்கர்.’ இவர் தென்கலை. இவருக்கு துணையாக இருப்பவர்கள் 4 ஏகாங்கிகள், மற்றும் சில சின்ன சின்ன ஆச்சாரிய புருஷர்கள். இவர்களை எல்லோரையும் சேர்த்தே ‘அடயபாக கோஷ்டி’ என்பர்.

வழிபாட்டு முறையில் குழப்பம்:

தென்கலை முறை:

பெரிய ஜீயங்கர் இந்த பூஜையை ஆரம்பித்து வைப்பார். அப்போது ‘சாதித் அருளா’ என்று சொல்லி ஆரம்பிப்பார். இதை தொடர்ந்து 5 பாடல்கள் (மந்திரங்கள்) பாடுவர். இது தென்கலை முறைப்படி ‘ஸ்ரீ சைலேசா தயாபத்ரம்’ என்று தெடங்கும். அதில் தென்கலை குருவான மணவாள மகாமுனியின் பாடல்கள் இருக்கும்.

வடகலை முறை:

 இதில் வழிபாட்டின் முதல் பாடல், ‘ராமானுஜ தயாபத்ரம்’ என்று தொடங்கும். இதில் வடகலை குருவான வேதாந்த தேசிகரின் பாடல்கள் இருக்கும்.

மீதி உள்ள 4 பாடல்கள் இறைவனை வணங்கும் பொதுவான பாடல்களே. வழிபாட்டு முடிவில், இறைவனுக்கு ‘வாழி’ பாடுவர். இதற்கு ‘வாழி திருநாமம்’ என்று பெயர். இது மொத்தம் 9 பாடல்கள். இதில் முதல் நான்கு பாடல்கள் பொது. மீதி 5 பாடல்களில்தான் பிரச்சனையே.

இந்த கடைசி 4 வாழி பாடல்கள் பாடும்போது தென்கலை பாடல்களை பாடுவர். வடகலை ஆச்சாரியர்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.  ஆனால் அப்போது வடகலை ஆச்சாரியர்களும் சேர்ந்து அவர்களின் வாழி பாடல்களை பாடுவர். இது வேண்டுமென்றே பாடப்படுவதால், ஒரு குழப்பமாக இருந்துவிடும்.

வழக்கு:

வடகலைக்கு இப்படியொரு பழக்கம் இல்லை என்றும், இதை அவர்கள் கோயிலில் பூஜையில் பாடக் கூடாது என்றும், மற்ற நேரங்களில் பாடிக் கொள்ளலாம் என்றும், எதிர்த்து வட ஆற்காடு சப்-கோர்ட்டில் வழக்கு. பழைய பழக்க-வழக்கங்களை கோர்ட் ஆராய்ந்து தென்கலை முறையே சரி என்றது. அதை எதிர்த்து மதராஸ் பிரசிடென்சி ஐகோர்ட்டுக்கு அப்பீல் வழக்கு. அங்கும்  “திருமலையிலும், திருப்பதி கோயில்களிலும் வடகலை ராமானுஜ தயாபத்ரத்தை’  அனுஷ்டிப்பதில்லை. காலங்காலமாக திருச்சானூர், திருமலை, திருப்பதி கோயில்களில் இந்த தென்கலை முறையே பின்பற்றப் பட்டு வந்திருக்கிறது என்று மதராஸ் ஐகோர்ட் கூறிவிட்டது.

லண்டன் பிரைவி கவுன்சில் அப்பீல்:

இதற்கு முன் 1887-1893ல் திருச்சானூர் கோயிலில் இதுபோல் ஒரு வழக்கு வந்தது. அதில் திருச்சானூர் கோயிலில் முழுக்க முழுக்க தென்கலை மந்திரமே சொல்லப்பட்டு வருகிறது என்றும், திருச்சானூர் பழக்கமே, திருமலையிலும் திருப்பதியிலும் பின்பற்றப் படுகிறது என்றும் தீர்ப்பு உள்ளது.

மற்றொரு வழக்கில் (Krishnasami v. Krishnama, 1882 ILR 5 Mad 313) காஞ்சிபுரத்திலுள்ள பெரிய கோயிலில் தென்கலை முறையே உண்டு. வடகலை முறையை தடைசெய்ய இந்த வழக்கு வந்தது. அதில் முழுக்க முழுக்க தென்கலை முறையே சரி என்று தீர்ப்பு.

மற்றொரு வழக்கில் (Srinivasa Thathachariar v. Srinivasa Aiyangar, 1899, 9 Mad LJ 355)  இதில் திருநெல்வேலி கோயிலில் தென்கலை மந்திரமே சொல்லவேண்டும் என்றும் வடகலை மந்திரத்தை சொல்ல உரிமையில்லை என்றும்,  வாழி மந்திரம் சொல்லும் போது, வடகலை ஆச்சாரியர்கள் அதை அவர்கள் வேண்டுமென்றே சேர்ந்து உச்சரிக்கக் கூடாது என்றும் ஐகோர்ட் தீர்ப்பு உள்ளது.

இவ்வாறு பல தீர்ப்புகளை ஆராய்ந்து, பிரைவி கவுன்சில் முடிவாக:

  1. தென்கலை முறையே சரி; ‘சாதித் அருளா’ சொன்னவுடன் தென்கலை மந்திரங்களே தொடங்க வேண்டும்.
  2. வடகலை மந்திரங்களை  திருப்பதியில் ‘தர்மபுரி, கோடிகன்னிகாதானம், தோமாலை’ (Dharmapuris, Kotikannikadanams and Thomalais) இவைகளில் தவிர வேறு எங்கும் சொல்லக் கூடாது.
  3. வாழி திருநாமம் எப்போது சொன்னாலும், தென்கலை மந்திரத்துடனேயே சொல்லவேண்டும்.
  4. திருமலை சேர்ந்த திருப்பதி, திருச்சானூர் வாழும் தென்கலை பண்டிதர்கள் எப்போதும் தென்கலை மந்திரம் சொல்ல உரிமையுண்டு. அதில் வடகலை மந்திரம் சொல்லி குழப்பக் கூடாது.
  5. பெரிய ஜீயங்கர் தலைமையில் இவை நடக்க வேண்டும்.

*****

தன் மகன்/மகள் என்பதில் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் பிரச்சனையேயில்லை; ஆனால், ‘”அவன்/அவள், என் சொல்படிதான் கேட்பான்/கேட்பாள்” என்று நினைப்பதில்தான் பிரச்சனையே.

“இந்த மகா விஷ்ணு, யார் பிள்ளையோ, தெரியவில்லை!”

.